Bobby's profile.¸-(_(¯`·._.·[««ßøbbÿ|_|...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
.¸-(_(¯`·._.·[««ßøbbÿ|_|Ñåjã»»]·._.·´¯)_)-,.>> Khon KaeN UniVerSity BasketBall TeaM << |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
ส่ ว น ตั ว ๆ
ยามว่าง ยามชอบ
August 27 "I'm come back"กลับมาแล้ววว
หลังจากห่างหายไปซะนานโข... อันเนื่องมาจากไปพิธีเปิดกีฬามหาวิทยาลัยโลกมา
หนุกดี .. มีประสบการณ์เพิ่มขึ้นอีกเยอะแยะมากมาย
ว่าด้วยเรื่อง ได้มีโอกาสขึ้นไปร้องเพลงกับวงน้องๆ ในงานเฟรชชี่ไนท์ ตื่นเต้นฉิบหาย ซ้อมกันวันเดียว
ยิ่งก่อนขึ้นเวทีน่ะ ... ทำใจแล้วทำใจอีก ได้เล่นเป็นวงที่สาม สองวงแรกเล่นซะดีเลย
กดดันเราอีก.... แล้วเราจะเป็นไงหว่า เนื้อเพลงก็จำไม่ค่อยได้ บวกกับความตื่นเต้นก็ยิ่งไปกันใหญ่
พอวงที่สองเล่นเสร็จ... ก็ถึงตาเราซะที เอาว่ะ ตอนนั้นยังไงก็มั่นใจเต็มที่ รวบรวมสมาธิ ความกล้า
เดินขึ้นบนเวที ... ไน่เชื่อว่าน้องๆ จะกรี๊ดดังลั่นขนานนั้น ก็เลยเรียกความมั่นใจได้เยอะเลย (มีแต่คนรู้จักกัน หุหุ)
เพลงแรก อะไรก้ยอม โลโซ เพลงที่สอง 191 ลาบานูน จบด้วย จิ๊จ๊ะ ....
พึ่งจะรู้ว่า ถ้าเรามีความมั่นใจ อะไรๆ ก็สำเร็จไปได้ด้วยดี
ที่มาเขียนนี้ แค่อยากให้รู้ว่า คนคนนึง ไม่ได้หล่อ ไม่ได้หน้าตาดีขนาดดารา
แต่เสียงตอบรับ ที่มันกลับมา มันทำให้เรา รู้สึกปลื้มใจ ...ที่ได้รับสิ่งที่ดีๆ อย่างที่ไม่เคยได้รับ
ขอบคุณ เพื่อน ๆ น้องๆ ที่ออกมาสนุกด้วยกัน
ปลื้มๆ ไม่น่าเชื่อว่าคนจะออกมาเยอะขนาดนี้
เอาน่าความสุขของเรา
ขอบคุณ มือกลอง ดาด้า กีต้าโซโล่ ร๊อค ศิลปะ กีต้าคอร์ด นาย และมือเบส น้องฟ้า มากมาย
ขอบคุณทุกคน อีกทีน่ะ
ขอบคุณน้องๆ ที่เอาดอกกุหลาบมาให้ซะเยอะแยะเลย
(ปล.คน โ ค ต ร เยอะเลย กล้าได้ไงฟะเนี้ยเรา)
July 30 Bb & Bigbikeอันดับแรกเลยน่ะ อยากจะบอกว่า เหนื่อยยยยยย มากมาย
หลังจากที่กลับมาจากโคราช ไปตัดสินกีฬาเขตมา ดำเลย
เอ้า ... สู้ตาย เกิดมาชีวิตเดียวเอาให้คุ้ม
กลับมาก็ต้องมาซ้อมพิธีเปิดกีฬามหาวิทยาลัยโลกอีก
เด่ววันที่ 3 สิงหา ก็ต้องเดินทางไปซ้อมใหญ่ ที่กรุงเทพแล้ว
เอาหล่ะ เรื่องวันนี้ เนื่องจากพี่น๊อตชวนไป สนามแข่งรถ ตรงประตูเมือง
เล่นเอ็มอยู่ .. ว่างๆ ก้เลยไปซะเลย ของชอบอยู่แล้ว
พอไปถึงสนามก็ถึงกับอึ้ง เห็น Yamaha r1 1000 cc.จอดอยู่ข้างสนาม
พี่น๊อตแกลองรถอยู่ ก็เลยต้องหยุดมาแนะนำ ให้พี่ๆรู้เค้ารู้จัก
ก็มีพี่นิก เจ้าของรถ Yamaha r1 แล้วก็พี่โต้ง ผู้จัดการทีม พี่ทั้งสองคนเป็นกันเองมาก
คนรักรถด้วยกัน ก็เลยคุยกันถูกคอหล่ะคับทีเนี้ย แกก็เลยชวนนั่งกินเบียร์ไปด้วย ชิวๆ
แล้วพี่นิก กับพี่น๊อต ก็เอารถออกมาวิ่งในสนาม เสียงเครื่องยนต์ของรถ 1000 ซีซี เป็นอะไรที่ ไพรเราะ มาก
ไอ้เราแค่ดูก็สนุกด้วยแล้ว ดีน่ะที่เตรียมกล้องไปด้วย ก็เลยได้ถ่ายรูปสวยๆ (รึป่าว) มาให้ทุกคนได้ดูด้วย
นี่ก็เป็นอีกก้าวนึง ในความชอบเล็กๆ หวังว่าเราจะมีไว้ครอบครองได้สักวันน่ะ ....
พรุ้งนี้ก็ต้องไปซ้อมพิธีเปิดอีกล่ะ เหลือไม่กี่วันก็ต้องเข้าไปซ้อมใหญ่ที่ กรุงเทพ หนักน่าดู
วันที่ 1 ก็จะสอบแล้ววววว สู้ตายยย....
อนาคต จะต้องเป็นเจ้าของ Honda cbr 1000 rr ให้ได้เลย คอยดู
July 11 o ประสบการณ์เกือบตาย oชื่อหัวข้อออกจะน่ากลัวหน่อยน่ะ
เพราะว่าวันนี้จะเขียนเกี่ยวกับประสบการณ์ที่เราเคยผ่านมาแล้ว
ถ้าคุณอ่านจบแล้วจะเข้าใจว่าทำไมเราถึงไม่ค่อยซีเรียสกับชีวิตซักเท่าไหร่ ใครทำอะไรก็จะไม่ค่อยโกรธ (แต่อย่าคิดลองหล่ะ เด่วจะหาว่าไม่เตือน อิอิ)
ก็วันนี้กลับบ้านมา ก็งง ๆ เพราะว่าพ่อกับแม่ บอกให้ระมัดระวังเวลาขับรถไปไหนมาไหน ที่บอกยังงี้ ก็เพราะว่า ลูกของคนข้างบ้าน พึ่งจะประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต ที่ กรุงเทพ รู้สึกว่าอายุจะใกล้เคียงกับเราด้วยสิ เข้าเป็น ทหารอยู่ที่ กรุงเทพ แล้วพรุ้งนี้พ่อก็จะต้องไปงานศพเค้าที่ กรุงเทพด้วย
แล้วแม่ก็เลยเล่าให้ฟังเกี่ยวกับเรื่องที่เราอยู่โรงบาลว่า เราเกือบจะไม่ได้อยู่บนโลกนี้แล้ว
ตอนนั้นเข้ามาปีหนึ่งเลย อยู่คณะเทคโนโลยี สาขาการผลิต มข. ช่วงปิดเทอมไปออกค่ายอาสาของคณะกลับมา
ปรากฏว่า ไม่ถึงอาทิตย์ ก็จับไข้ ไข้สูงมาก แต่เราก็ไม่ยอมไปหาหมอซักที ช่วงนั้นมีแฟนน่ะ ก็เลยมีคนคอยดูแลรักษาเป็นอย่างดี
แต่แล้วอาการก็ทรุดหนัก ลงแบบว่า กินอะไรไม่ได้เลย อ้วกออกหมด แม้กระทั้งน้ำ แล้วจำได้ว่าวันที่ไปหาหมอเนี้ย ไม่ไหวแล้ว ตาลาย ไม่มีแรงเลย
แฟนก็เลยต้องพาไปหาหมอจนได้ พอไปถึงโรงบาล หมอก็บอกให้นอนที่โรงบาลทันทีเลย ไอ้เราก็ไม่นึกว่ามันจะร้ายแรง ที่ไหนได้ หมอมาบอกว่าเราเป็นไข้มาลาเรีย พอได้ยินแค่นี้แหล่ะ เหอๆ หน้าถอดสีเลยแฮ่ะ จะบอกว่าตอนนั้นน่ะ มันรู้สึกเบลอ ไม่ค่อยได้สติแล้วหล่ะ เพราะว่าไอ้ไข้มาลาเรียเนี้ย
ที่โรงบาลศรีนครินทร์ ไม่มียา เพราะโรคนี้คนเค้าไม่นิยมเป็นกันแล้ว รู้สึกว่าต้องนอน รอดูอาการ เกือบอาทิตย์นึงได้มั้ง
ก็เลยย้ายไปอยู่ห้องพิเศษ
ไอ้ที่เกือบตายก็เกิดขึ้นที่ห้องพิเศษเนี้ยแหล่ะน๊า ก็อาการมันออกสิคับ ขอใช้คำหยาบหน่อยเหอะ ว่ามันโคตรจะทรมานเลย ร่างกายจะเกร็งไปหมดทั้งตัว
ไอ้ทรมานเนี้ย ก็ตรงที่คอเนี้ยแหล่ะ มันเกร็งแล้วรู้สึกว่า คอแทบจะหมุนได้ 360 องศาเลย จำได้ว่าเราพักอยู่ห้องพิเศษชั้น 6 ตอนอากาศมันกำเริบน่ะ
แทบอยากจะกระโดดลงมา ให้มันตายไปซะเลย จะได้หายทรมานซํกที แต่ก็ได้แค่คิดแหล่ะ เพราะว่าไม่มีเรี่ยวแรงที่จะลุก เป็นยังงี้อยู่กี่วันไม่รู้อ่ะ จำไม่ได้
แล้วพอมาวันสุดท้ายที่จะได้ออกมาจากห้องพิเศษ ไม่ใช่เพราะว่าหายน่ะ คือจะต้องไปอยู่ ICU แทนน่ะ คงไม่ต้องบอกนะว่า คนที่ไปอยู่ห้อง ICU นะ
เปอร์เซ็น เป็นกับตาย มันเท่าๆกัน
มันช่วงกลางวันหรือกลางคืนไม่รู้น่ะ คือตอนนั้นสติมันไม่ค่อยจะรู้สึกแล้ว อาการมันก็กำเริบขึ้นอีกแต่คราวนี้ ไม่รู้สึกตัวเลยว่าทรมาน
กลับรู้สึกว่ารอบตัวมันเงียบสงบไปหมด สมองไม่ได้คิดอะไรเลย ทุกสิ่งทุกอย่างว่างเปล่า บอกตรงๆว่า มันรู้สึกดีจิง ๆ จะรู้สึกได้อย่างเดียวก็คือ เห็นพยาบาล
เอาถุงที่ใช้ช่วยหายใจมาครอบไว้ที่ปาก แล้วก็ไม่รู้สึกตัวอีกเลย
แม่เล่าให้ฟังว่า หลังจาก ที่อาการกำเริบน่ะ เราตาลอย ไม่ได้สติแล้ว ตอนนั้นไม่มีใครอยู่ห้อง เพราะว่าออกไปข้างนอกหมด ส่วนแม่เราไปห้องน้ำ
ตอนนั้นแม่กลับมาพอดีก็เลยเห็น แล้วไปเรียกพยาบาลกับหมอมา 10 กว่าคน ช่วยกันปั้มหัวใจ แล้วก็วัดเกร็ดเลือด
แม่บอกว่าตอนนั้น พยาบาลมาบอกให้แม่ทำใจแล้ว .... เพราะว่าเครื่องวัดเกร็ดเลือดมันต่ำมาก รู้สึกว่าจะเป็นช่วงเดียวกับที่เรารู้สึกสบายสิน่ะ
// ตอนนั้นแหล่ะที่เราได้สัมผัสกับคำว่าความตายอย่างใกล้ชิด บอกตรงๆว่า ถ้าตอนนั้นเราตายไปน่ะ จะไม่เสียใจเลยที่มีชีวิตอยู่ เพราะว่ามันสงบมาก //
แม่ยังเล่าให้ฟังอีกว่าตอนนั้นแฟนมาเยี่ยมพอดี แล้วก็มีพี่ ๆ ที่คณะมาเยี่ยมอีกสองคน ทุกคนต่างร้องไห้กันหมด ถ้าเราตายไปเนี้ย สงสารแม่น่ะ ...
แต่ว่ามาได้สติอีกทีเนี้ย ก็อยู่ในห้อง ICU ซะแล้ว บอกตรงๆว่ามันสบายจิงๆ เพราะว่าหมอเค้าจะให้ยากล่อมประสาท ช่วงอยู่ ICU จะไม่ค่อยได้สติเท่าไหร่
รู้สึกว่าญาติๆ ทุกคนที่อยู่กรุงเทพ มาเยี่ยมเราหมดเลย แต่สิ่งที่จำได้แม่นที่สุดก็คือ มีอยู่ครั้งนึง แฟนมาเยี่ยมตอนที่เราพอได้สติ ช่วงนั้นไม่รุหรอกว่าตัวเอง
ทำอะไรลงไป แฟนมาเล่าให้ฟังทีหลังพร้อมกับร้องไห้ไปด้วย ว่าวันนั้นแฟนอยู่ข้างๆเตียง แล้วเราก็ลืมตามองดู ตอนนั้นพูดไม่ได้น่ะ เพราะว่าจะมีท่อช่วยหายใจ
ต่ออยู่ เราจับมือแฟน แล้วพูดออกไปทั้งๆที่ไม่เป็นภาษาว่า... " ไม่ต้องห่วงหรอกน่ะ เค้าไม่เป็นอะไรแล้ว " แฟนบอกว่าหลังพูดจบเท่านั้นแหล่ะ แฟนร้องไห้
ใหญ่เลย แล้วญาติๆอยู่กันเยอะด้วย เหอๆ ชั่งกล้าเนอะเรา
รู้สึกว่า จะได้อยู่ ICU เกือบ 5 วันมั้งอาการก็ดีขึ้นตามลำดับ เริ่มรู้สึกตัวแล้ว หมอก็เลยให้ออกมาอยู่ตึกพักฝื้น คราวนี้แหล่ะ ได้กินอาหารซักที แต่ก็กินไม่ค่อยได้มาก พอวันสุดท้ายที่จะออกจากโรงบาล ไอ้ทิมดันใส่ชุดของโรงบาลมาเยี่ยม เอ้า กูออกมึงเข้าหรอนิ ผ้าปอดซะงั้น เหอๆ
แอบขำๆ ก็มันมาเยี่ยมทุกวันเลย พอวันสุดท้ายเห็นมันใส่ชุดของโรงบาลมาเยี่ยม เห็นแล้วมันตลกว่ะ เหอๆ
ออกจากโรงบาลได้อาทิตย์เดียว ร่างกายก็แข็งแรงขึ้น ออกมาเล่นบาสได้ตามปกติสุข ....
มันมีมีความสุขจิงๆน่ะ คุณไม่รู้หรอกว่าการที่ได้กลับมามีชีวิตปกติน่ะมัน ดีแค่ไหน
คุณรู้มั้ยว่า การที่คุณอยู่อย่างปกติ ทุกวันนี้ มีกินมีใช้ มีทั้งปัญหาต่างๆมากมายแค่ไหน นั้นแหล่ะชีวิต จงมีความสุขกับมันเข้าไว้
รู้มั้ยว่า ความตายมันเงียบสงบก็จริง แต่ก่อนนั้นมันก็จะต้องแลกมากลับความทรมารอย่างมากมายขนาดไหน
จงสำนึกอยู่เสมอนะว่า จงมีความสุจกับทุกสิ่งทุกอย่างซะ ถ้าปัญหามันไม่ยิ่งไหญ่นักหนา ถึงขึ้นจะต้องฆ่าตัวตายแล้วหล่ะก็ อย่ายอมแพ้มัน
ทุกวันนี้ ผมได้เห็นถึงคุณค่าของการมีชีวิตอยู่ แน่นอนถ้าคุณไม่ได้มาลิ้มรส ความตายอย่างผมแล้วหล่ะก้ เชื่อผมซะ ว่าคุณจะต้องได้เจอกับอะไรอีกเยอะแยะ
ผมจะทำทุกวินาทีให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้... ถ้าวันไหนความตายมาถามถึงอีก ก่อนตายผมจะไม่คิดเสียใจกับอดีตที่เคยผ่านมาเลย เพราะว่าได้ทำมันให้ดีที่สุดแล้ว เชื่อเถอะ ผมจะยินดีมากกว่าซะอีก ที่ตอนนั้นผมตายไปกับความทรงจำที่แสนดี และ ทุกวันนี้ผมยอมรับความตายเสมอ ถ้ามันจะถึงเวลา....
+ ช่วงนั้นมีกำลังใจที่ดี จากพ่อแม่ ญาติพี่น้องทุกคน แล้วก็เพื่อนๆพี่ๆ แล้วก็แฟน ที่คอยเป็นกำลังใจให้ตลอดเวลา ขอบใจจริงๆน่ะ
+ มาฟังจากเพื่อนทีหลังว่า ตอนอาการมันกำเริบเนี้ย เพื่อนกลัวกันหมดทุกคนเลย มันน่ากลังขนาดนั้นหรอฟะเนี้ย มันบอกว่าเราร้องซะลั่นเลย
+ ตอนนี้ร่างกายแข็งแรงแล้ว หมอบอกว่าถ้าไม่เป็นนักกีฬาน่ะ รับรองไม่ได้มาเขียนสเปชอยู่ตอนนี้หรอก บอกแล้วว่าออกกำลังกายนะมันดีต่อสุขภาพ
ชีวิตจะมีคุณค่าก็ต่อเมื่อคุณ เรียนรู้จากเจ็บปวด
ยิ้มเข้าไว้ อิอิ
Thank For COmmenT
>>อ่านแล้วช่วยเสนอความคิดเห็นให้หน่อยน่ะคับ<<
July 06 BB.Special Talk 3
เหนื่อย เหนื่อย แล้วก็เหนื่อย ....
ผ่านพ้นไปแล้วำหรับงานเฟรชชี่ไนท์ เสื้อสมอลรูมสวยดี
งานนี้เป็นสตาฟอ่ะ ไปเตรียมงานตั้งแต่บ่ายโมง จุดมุ่งหมายของงานนี้อยู่ที่ช่วงสุดท้ายอ่ะ
นั่นก็คือ คอนเสิร์ตนั่นเอง มันส์มากมาย ถ้าใครสังเกตข้างๆเวที จะเห็นกลุ่มคน 5-6 คน
เต้นอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่ 555+
งานนี้เอากล้องของน้องแจนมา เป็นกล้องของสโมน่ะ
บวกกับเป็นสตาฟด้วยก็เลย ขึ้นไปถ่ายรูปบนเวทีได้เลย
แล้วก็เก็บภาพ เฟรชชี่สตา คณะต่างๆ มาให้ดูกัน
งานนี้ขวัญใจอยู่ที่ เบอร์ 8 น้องใหม่คณะแพท์ น่ารักอ่ะ เหอๆ
แถมความสามรถล้นเหลือ ทั้งเต้นบันเล่ แล้วก็เล่นเปียนโน งานนี้เอาหัวใจไปเลย
ที่ตลกก็คือว่า พิธีกร ของสมอลรูม เค้าเล่นเกม แล้วก็ถามว่า นักร้องนำ วง ฟิบทีน ชื่ออะไร
ไอ้เราก็กำลังจะเดินขึ้นไปถ่ายรูปบนเวที พอดี
ก็เลยถามพี่ดิม (นักร้อง วงแท็คทู คัลเลอร์ รร.เดียวกัน)
แล้วตอนขึ้นไปบนเวที พิธีกร ก็เรียกไปตอบคำถามเลย เหอๆ
แต่ว่า เค้าแจกเสื้อสมอลรูมน่ะ ก็เราใส่อยู่นี่หว่า
พี่เค้าก็เลยบอกว่าให้เราตอบคำถาม แล้วก็แจกเสื้อเลย
แต่ด้วยความตื่นเต้นที่ยืนอยู่กลางเวที อยากบอกว่าข้างล่างคนเยอะมาก
ก็เลยถือเสื้อเดินลงมาจากเวที ซะงั้น เหอๆ สรุปก็เลยมีเสื้อสองตัว.... อิอิ
เมื่อคืนกลับบ้านตี3 เพราะไปนั่งกินเบียร์ต่อ
ด้วยความง่วงนอน + เหนื่อย ก็เลยทำถ้วยสุกี้ หกใส่ตัวเอง อยู่หน้าคอม เหอๆ... เปื้อนเลย
July 08,2007 12.16 PM.
********************
หลังจากที่ต้อง ตื่นตี 5 ไปซ้อมบาสให้น้อง แล้วตอนเย็นก็ต้องเป็นกรรมการตัดสินบาสอีก
กว่าจะกลับบ้านก็เที่ยงคืนกว่า กลับมาก็สลบเลยอ่ะ เป้นยังงี้มาหลายวันล่ะ
วันนี้ก็สิ้นสุดซะที สำหรับกีฬาน้องใหม่ สุดท้ายบาส เกษตรก็คว้าแชมป์ไป
ส่วนน้องคณะศึกษาศาสตร์ ตกรอบไปตั้งแต่รอบแรกเลย เซง
แล้วก็โดนพี่ป๊อบซ้อม เป็นที่เรียบร้อย โดนด่า ด้วย
* เป็นถึงแชมป์ประเทศไทย แต่ดันคุมน้องตกรอบ ก็ตอนแข่งวันสุดท้าย แข่งเสร็จก็ไปซ้อมข้างสนามเลย
ไม่ใช่เพื่ออะไรหรอกน่ะ เพื่อนให้น้องมันสำนึกว่า เวลาพี่มาซ้อมให้ น้องดันไม่ขยันมาซ้อมกัน ผลมันก็เลยเป็นอย่างที่เห็น
ทีแรกพี่ป๊อบให้วิดพื้น 100 ครั้ง ทั้ง ปี 2-4 เลย สักหน่อยน้องมันก็ร้องไห้ เดินมาบอกว่าจะขอทำด้วย
เพราะว่าพี่ไม่ผิด น้องผิดเอง โห มีความรับผิดชอบอยู่ด้วยนะเนี้ย ถ้าน้องไม่เดินมา พี่ก็คงต้องทำครบ 100 ครั้งแหล่ะ เหอๆ ดีน่ะที่เดินมา เล่นปวดแขนไปสองวันเลย
เอ้า...อย่างน้อย ก็ได้วัดใจรุ่นน้องแหล่ะ
คราวหน้า บาส ระหว่างคณะ ศึกษาจะขอทวงแชมป์กลับคืนมาแล้วน่ะ
ก็จบไปสำหรับเส้นทางบาส ของ คณะศึกษา ทั้งชายและหญิง
สุดท้ายก็ต้องกลายมาเป็นผู้ตัดสินซะเอง เหนื่อยแฮ่ะ วันนึง วิ่งๆ แล้วก็วิ่ง
วันนี้วันสุดท้ายแล้ว จะต้องไปแข่งบาสคู่พิเศษด้วย ระหว่างทีมมหาลัย พบกับ ทีมศิษย์เก่า
ศิษย์เก่า ก็ไม่เท่าไหร่หรอก พี่น๊อต พี่ป๊อบ พี่อุ้ย สามคนเนี้ย แต่ก่อนน่ะ เทียบเคียงทีมชาติได้เลย แต่ว่าพี่เค้าไม่ไปเล่น
ส่วนทีมมหาลัยปัจุบัน ก็มีดีกรีเหมือนกันน่ะ อย่างน้อย นักบาสศึกษา ก็เป็นแชมป์ประเทศไทย มาแล้ว อิอิ ชมตัวเองปะเนี้ย
รับรองงานนี้สนุกแน่
********
พูดถึงคิว ของเราดีกว่า
หลังจากกีฬาน้องใหม่ เสร็จ วันจันทร์ - อังคาร ก็ต้องไปเป็นกรรมการบาสกีฬาของ รร.สาธิตศึกษาศาสตร์
9 - 10 กรกฎาคม --- เป็นกรรมการตัดสินบาส รร.สาธิตศึกษาศาตร์
9 ก.ค - 1 สิงหา --- ซ้อมการแสดงพิธีเปิด กีฬามหาวิทยาลัยโลก ที่ มข.นี่แหล่ะ
21-24 กรกฏาคม --- ไปโคราช ตัดสินบาส มหกรรมกีฬา
1 - 9 สิงหา --- ไปกรุงเทพ เตรียมตัว ซ้อมใหญ่/พิธีเปิด กีฬามหาวิทยาลัยโลก ที่ ราชมัคลากีฬาสถาน
ปลายเดือน สิงหา --- ตัดสินบาส กีฬา นักเรียน ของจังหวัดขอนแก่น
เหอๆ เป็นไง คิวยาวๆจิงๆน่ะ
*********
เมื่อวานเรียนเสร็จบ่ายสอง ก็เลยมีเวลาว่าง พอดีเดินลงมาเจอน้องแจน แล้วก็ น้องซออู่ ก็เลยลากไปดูทรานฟอเมอร์ซะเลย
หนังสนุกมากมาย เด่วจะไปหาแผ่นมาเก็บไว้ ชอบๆ แต่หนังเนื้อเรื่อง ทำมั่วๆอยู่น่ะ หุ่นยนต์ มีตั้งเยอะ แต่ดันสู้กันไม่กี่ตัว พอจะจบก็จบซะงั้น ตายง่ายเกิ๊นน เหอๆ ขอบ่นหน่อยเหอะ แต่ว่ารวมๆแล้ว ก็สนุกๆ เด่ววันเสาร์นี้ จะหาเวลาไปดู ดายฮาร์ต 4.0 ให้ได้เลย ว่าแต่คราวนี้จะไปกะครายน๊า อิอิ
>> Ps. <<
+ ส่วนอาการเจ็บเข่า พี่บอลบอกมาว่า ควรจะผ่าตัด เพราะว่าเอ็นได้รับแรงกระแทกมากจากการเล่นบาส
เหอๆ นี่เราต้องผ่าตัดเอ็นหัวเข่าหรอเนี้ย .... พี่แกบอกถ้าไม่ผ่า มันก็ไม่หาย
+ สุดท้ายนี้ ฝากถึงตัวเอง...ดีก่า
ถึง...ใครจะว่าเรายังไงก็ชั้งเค้าเถอะน่ะ ไม่ได้ซีเรียสแล้ว ยังไงเค้าก็ไม่รู้จักเราหรอก
แต่บางครั้ง ก็ไอ้การที่ไม่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของเราแล้ว คิดกับเราในแง่ลบนี่สิ.. มันลำบากใจเนอะ
+ แล้วก็ขอบคุณสำหรับคนที่เป็นห่วงน่ะ
ยังงี้ รับรองมีแรงขึ้นเยอะเลย สู้ๆ....
+ ชีวิตประจำวัน ช่วงนี้ เรียน ตัดสินบาส กลับบ้าน นอนสลบ เหอๆ ง่ายๆ แต่ได้ใจความ
take care guy.
June 23 So So...
 ~สิ่งมีค่า...ที่แท้จริง~
ไม่ได้อยู่ที่..การมองเห็น.. หากแต่อยู่ที่.. ~สิ่งที่เรา..มองไม่เห็น~ - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - ~ความรัก..ที่แท้จริง~ ไม่ได้อยู่ที่.. เราได้ทำอะไร.. แล้วมีคน..รับรู้.. หากแต่อยู่ที่.. สิ่งที่เรา..กระทำ..แล้วไม่มีใคร.. รับรู้ .. - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - ~ความรัก~ บางครั้ง.. ไม่จำเป็น.. ต้องพูดพร่ำเพรื่อ.. หากแต่อยู่ที่....การกระทำ. ซึ่งเรา..อาจรับรู้.. เพียงแค่..ฝ่ายเดียว.. - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - เป็นเรื่องดีที่สุดที่จะรอคนที่คุณต้องการ
ดีกว่าตัดสินใจไปกับใครสักคนที่ว่างอยู่ เป็นเรื่องดีที่สุดที่จะรอคนที่คุณรัก ดีกว่าตัดสินใจไปกับใครสักคนที่อยู่แถวนั้น เป็นเรื่องดีที่สุดที่จะรอคนที่คุณคิดว่าใช่เลย เพราะชีวิตช่างแสนสั้น สำหรับเวลาที่สิ้นเปลืองไป . . .กับคนที่ไม่ใช่เลย คงจะดีถ้าได้เจอคนที่เขาจะรักคุณจริงในภายหลัง เพราะมันย่อมดีกว่า การได้เจอคนที่เขาสัญญาว่าจะรักคุณ . . .แต่ไม่ช้าเขาก็ไป อย่าพยายามแสร้งทำให้คนอื่นประทับใจ เพื่อที่เขาหรือเธอจะได้มาหลงรักคุณ เพราะถ้าทำแบบนั้น คุณจะถูกตั้งความหวังไว้ว่า . . .มันจะต้องเป็นแบบนั้นตลอดไป โชคชะตา. . .บอกถึง คนที่จะผ่านเข้ามาในชีวิตเรา > >แต่หัวใจ. . .บอกถึง คนที่จะอยู่กับเรา ตลอดไป  - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Maybe surrounded by
A million people I Still feel all alone I just wanna go home I’ve been keeping all the letters that I wrote to you
Each one a line or two “I’m fine baby, how are you?” Well I would send them but I know that it’s just not enough My words were cold and flat And you deserve more than that Another aerorplane Another sunny place I’m lucky I know But I wanna go home And I feel just like I’m living someone else’s life
It’s like I just stepped outside When everything was going right And I know just why you could not Come along with me But this was not your dream But you always believe in me - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
+ เซงจัด เป็นทั้งไข้เป็นทั้งหวัด จะไปซ้อมบาสให้น้องก็ไม่ได้ + ตอนใส่เผือก ยังมีแรงออกไปไหนมาไหนได้เลย แต่เป้นไข้หวัดนี่ดิ + หมดสิทธ์ดื้อคับ ได้แต่นอนซมอยู่กะบ้าน เศร้า..... + อยากไปคุยน้องซ้อมบาสสสส วันเสาร์จะแข่งแล้ววว |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
_)-%2c.+-+Windows+Live&referrer=){kind=small}
